Ιατρική Αμέλεια

Η υπεράσπιση θεμάτων ιατρικής ευθύνης απαιτεί γνώσεις και εμπειρία τόσο στο ποινικό δίκαιο όσο και στο αστικό εφόσον η ιατρική αμέλεια από την μια μεριά είναι ποινικό αδίκημα δηλαδή ανθρωποκτονία εξ αμελείας ή σωματική βλάβη από αμέλεια από την άλλη μεριά ενεργοποιεί ευθύνες αποζημίωσης των ασθενών ή των συγγενών τους από τον ιατρό και από το Νοσοκομείο. Πέραν αυτού όμως για τα θέματα ιατρικής αμέλειας απαιτείται και γνώση των θεμάτων δεοντολογίας των ιατρών και δυνατότητα κατανόησης των ιατρικών θεμάτων που δεν είναι εύκολη για όσους νομικούς δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με παρεμφερή θέματα. Πολλές φορές δε απαιτείται και η συνεργασία με εξειδικευμένους επιστήμονες και πραγματογνώμονες. Φυσικά το γραφείο μας έχει εκπροσωπήσει και ασθενείς και συγγενείς τους που λόγω κάποιας ιατρικής αμέλειας κατέληξαν ή τους δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα υγείας ή και αναπηρίες ώστε να δικαιωθούν τόσο ηθικά όσο και υλικά.

Όσον αφορά την ευθύνη του ιατρού για τη θεμελίωση των αξιόποινων πράξεων της ανθρωποκτονίας από αμέλεια ή της σωματικής βλάβης από αμέλεια απαιτείται: α) να μην καταβλήθηκε από το δράστη η επιβαλλόμενη κατ` αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει υπό τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις να καταβάλει, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική, β) να μπορούσε αυτός, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες γνώσεις και ικανότητες και κυρίως εξ αιτίας της υπηρεσίας του ή του επαγγέλματος του, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο από έλλειψη της προαναφερόμενης προσοχής, είτε δεν προέβλεψε, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστευε όμως ότι δεν θα επερχόταν και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή παραλείψεως του δράστη και του αποτελέσματος που επήλθε. Ενόψει αυτών, ποινική ευθύνη ιατρού για ιατρική αμέλεια, δηλαδή  ανθρωποκτονία από αμέλεια, κατά την άσκηση του επαγγέλματος του, υπάρχει στις περιπτώσεις εκείνες που το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται σε παράβαση από τον ιατρό των κοινώς αναγνωρισμένων κανόνων της ιατρικής επιστήμης, για τους οποίους δεν μπορεί να γεννηθεί αμφισβήτηση και που η ενέργειά του δεν ήταν σύμφωνη με το αντικειμενικώς επιβαλλόμενο καθήκον επιμέλειας. Η ιδιαίτερη αυτή νομική υποχρέωση του ιατρού να αποτρέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς απορρέει από το νόμο (άρθρο 24 ΑΝ 1565/1939 «Περί κώδικος ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος»), από τον κώδικα ιατρικής δεοντολογίας (ΒΔ 156/6.7.1955 και ήδη Ν. 3418/2005 «Περί κανονισμού ιατρικής δεοντολογίας») και από την εγγυητική θέση αυτού απέναντι στην ασφάλεια της ζωής ή της υγείας του ασθενούς που δημιουργείται κατά την εκτέλεση της ιατρικής πράξης. Έτσι ελέγχεται ο ιατρός για κάθε ενέργεια ή παράλειψή του υπό την ανωτέρω ιδιότητά του ως προς την παρακολούθηση της πορείας του ασθενούς, δηλαδή εάν ενήργησε την ακολουθητέα ιατρική, αγωγή και τις επιβαλλόμενες εξετάσεις ή και άλλες επεμβατικές ιατρικές πράξεις προς αντιμετώπιση της παρενέργειας ή επιπλοκής που θα ήταν κίνδυνος να επιφέρει βλάβη της υγείας του ασθενούς, όπως κάθε μέσος ιατρός της ειδικότητάς του θα έπραττε υπό τις ίδιες περιστάσεις, όντας σε γνώση του ιστορικού και των συμπτωμάτων του ασθενούς και έχοντας τη δυνατότητα και την εμπειρία να προβλέψει τα δυσμενή αυτά συμπτώματα και τις ακολουθούσες βλάβες που εμφανίζουν ασθενείς υποβαλλόμενοι σε ιατρική επέμβαση (ΑΠ 182/2015, ΑΠ 971/2013).